Ongeluk en heling
Geplaatst: 24 mei 2009


Het is 24 mei 2009. We zitten weer midden in een zomerseizoen. Het is lekker druk in de Bistro in Alanya, voornamelijk veel vaste gasten. Vaste gasten noemen wij bezoekers van Bistro Floyd die meerdere malen zijn geweest. Velen van deze gasten bezoeken Alanya én ons in de maand mei maar ook in de maand september.

Onze vaste gasten zijn ons zeer bekend en het is dus de hele avond kussen geblazen. Heel leuk om deze mensen elk jaar weer te mogen ontmoeten.
Dit jaar wordt ik echter verbaasd aangekeken wanneer men ziet dat ik eens niet op hoge hakken loop maar op gympen en bovendien ook nog eens mank!

Begin november 2008 heb ik namelijk een ongeluk gehad. Het was in de ochtend op een zondag. Floyd en ik gingen brood halen voor onze zondagse brunch. We waren met de jeep van Floyd. Terwijl Floyd nog stond te wachten op het witte brood dat nog in de over werd gebakken liep ik alvast naar de auto en legde de zakken met ander brood alvast in de kofferbak.
Een vrouw kwam ook brood halen en had haar auto een meter of 4 achter de onze geparkeerd. Terwijl ik achter de auto stond stapte zij weer in en gaf ze een dot gas.
Ik werd met mijn benen tussen de twee auto’s klem gereden. Au!
De vrouw schrok enorm en stapte uit haar auto. Ik stond intussen nog pijnlijk klem en gilde dat ze de auto naar achter moest rijden. Ik weet niet meer hoe maar op een gegeven moment kon ik mijn benen lostrekken en heb ik me in de kofferbak laten vallen en heeft Floyd me meteen naar het ziekenhuis gereden.
Bah als ik er aan denk dan gaan de rillingen nog over mijn lijf. Toen het net gebeurde heb ik ook al eens geprobeerd om er een verhaal over te schrijven maar dat was nog iets te heftig. Ach, waarom iemand opzadelen met een dergelijk verhaal? Het gebeurde in de winter dus ging ik ervanuit dat ik nu onderhand wel weer zou kunnen lopen, en dan niet mank, maar helaas.

In het ziekenhuis werd een röntgenfoto gemaakt van mijn benen. Ik was immers vanachter in mijn benen aangereden. Er werd niets gevonden. Niets gebroken werd er gezegd alleen zwaar gekneusd. Toen ik probeerde te gaan staan voelde ik iets knappen in mijn knie en zakte ik door mijn knie. De arts controleerde dit door mijn knie heen en weer te draaien en verklaarde dat er niets aan de hand was, dat alle spieren daar samenkomen en dat ik daarom pijn voelde en door de knie zakte.

De politie belde ondertussen. Ik moest naar het bureau komen om aangifte te doen.
Ik wilde niets liever dan naar huis uiteraard omdat ik het niet kon houden van de pijn.
Die vrouw doet zoiets ook niet expres vond ik en er was bijvoorbeeld geen alcohol in het spel. Ik heb dus geen aanklacht ingediend, het was immers alleen gekneusd. De vrouw kwam nog naar het ziekenhuis samen met de politie. Ze was nog erger overstuur dan ik. Floyd bleek haar man toevallig te kennen ook nog. “Wat gebeurde er?” vroeg ik nog.
Ze wist het niet zei ze. Volgens Floyd wilde ze achteruit rijden maar had ze de versnelling niet goed.
Hoe dan ook. Gebeurd is gebeurd.

Afijn ik naar huis. Een kneusing is knudde maar wordt naar een paar dagen minder en de pijn zakt dan. Blauw ben je maar daar valt mee te leven.

Eén week voor het ongeluk boekten Floyd en ik een welverdiende cruise. We hadden een enorm druk seizoen achter de rug en waren wel toe aan vakantie. Via internet onze eerste cruise geboekt. Om het makkelijker te maken dicht bij huis; opstappen in Istanbul met als eindpunt Barcelona. Tijdens het boeken van de cruise via een amerikaanse travelagency (scheelt de helft met Nederland of Turkije) werd er uiteraard gevraagd of men een annulerings- tevens ziektekostenverzekering wilde afsluiten. Aangezien we al een ziektekostenverzekering hebben en we maar één weekje vantevoren boekten dachten we: “wat zou er nou in een week kunnen gebeuren?”.
Geen verzekering afgesloten dus. Na het ongeluk probeerde ik uit alle macht de vakantie te annuleren. Ik liep met krukken en kon mezelf niet op een cruise voorstellen. Helaas pindakaas. Met geen mogelijkheid kon ik de reis annuleren. Omdat het zo laat geboekt was kregen we ook geen cent (dollar) terug!
Uiteindelijk besloten we om toch maar te gaan. Of ik nu thuis op de bank zou rusten of op een een varend 5 sterren hotel, dan maar liever op het schip. Mocht het niets worden dan zouden we de derde dag van de cruise in Izmir gewoon weer van boord kunnen gaan en een vlucht naar huis kunnen nemen.

Het schip was prachtig. Aan boord zouden we ons best kunnen vermaken en met het oog op een helende kneusing hoopten we op een fijne vakantie.
Op krukken lopen was echter erg zwaar. Ik kon nog steeds niet op het linkerbeen staan,
ik heb echter geluk gehad dat ik mijn rechterbeen vanaf de eerste dag heb kunnen gebruiken. We besloten een rolstoel te vragen aan boord. Ons schip de Jade van Norwegian cruise line heeft de thuisbasis in Amerika. Er waren ook veel amerikanen aan boord. Amerikanen houden van aanklagen. Amerikaanse bedrijven dekken zich hiervoor in uiteraard. Alhoewel er een twintigtal rolstoelen aan boord waren van de cruise line was het niet mogelijk één van deze rolstoelen mee te krijgen. We konden wel de receptie bellen en vragen voor een rolstoeljongen mét rolstoel en hij zou mij dan ophalen en afzetten ergens op het schip. Later zou hij me dan weer komen ophalen en naar de cabine brengen.
Niet echt ideaal vonden wij. Lekker rondstruinen (Floyd dan mij voortduwend) op het schip was wat wij wilden.
Een rolstoel huren dat kon wel. Dit werd geregeld door een onafhankelijk bedrijf. Dit bedrijf stelde de rolstoelen beschikbaar. Voor onze cruise van 12 dagen kostte dit 350 dollar!
Nou ja, toch maar gedaan. Helaas was er nog maar één rolstoel beschikbaar. De big americain size XXL. Ik ben niet één van de slankste maar in deze stoel hadden makkelijk twee Leonie’s gepast… Ik moest mijn benen flink wijd houden om op de voetsteunen te kunnen leunen en naast mij had ik alle ruimte voor tassen en laptops. Floyd moest ook dit breed voertuig leren manouvreren met als gevolg veel botsingen en aanrijdingen én boze amerikanen…

De tweede nacht werd mijn pijn erger. Wat raar, het zou juist minder moeten worden, dacht ik nog. Bij aankomst in Izmir besloten we naar een ziekenhuis te gaan zodat alles nog eens goed nagekeken kon worden. De dag daarom zouden we in Griekenland zijn,
ik wilde liever in vertrouwd Turkije naar een ziekenhuis. Bovendien konden we altijd nog besluiten om van boord te gaan.

Na de hele stad rond te hebben gereden kwamen we in een prachtig ziekenhuis terecht. De arts besloot een MRI scan te laten maken. Ik moest op mijn beurt wachten. Toen ik eindelijk aan de beurt was begaf het apparaat het. We moesten naar een andere kliniek om de scan te laten maken. Na de hele stad weer te hebben doorkruisd kwamen we bij de andere kliniek aan (pal tegenover het schip!). Na een scan van ruim een uur reden we weer naar de andere kant van de stad om het vonnis van de arts aan te horen. Intussen begonnen we te stressen, het schip zou om 17.00 uur gaan varen. Mochten we het niet redden, dan pech, schip weg.

De arts keek bedenkelijk en vooral bezorgd. “Dat ziet er niet goed uit! Alles is gescheurd van binnen en er zijn overal bloedingen.”
Geen fijn nieuws.
“Doet u aan sport?” vroeg de arts. “Rondrennen in de bediening. Dat is alles.” antwoordde ik.
“Nou, sporters zouden van deze blessure weleens last kunnen krijgen” zei hij. “Misschien zou het geopereerd moeten worden.”
Aangezien ik rondrennen in de bediening niet als sport beschouw, hechtte ik geen waarde aan deze opmerking. Hij zou een open gips maken en dan zou ik mijn been hoog moeten houden. In Alanya kon ik het dan weer n alaten kijken, zei hij.
Pff, dat strekken en hoog houden viel even tegen, er werden dus extra pijnstillers tegenaan gegooid.

Volgende probleem; onze XXL rolstoel had geen beensteun. Ik kon dus niet in deze stoel zitten omdat mijn been omhoog moest. Een andere huurstoel was niet beschikbaar. Wel die 20 stoelen van de cruise line (die allemaal een beensteun hadden) maar ja, dan krijg je er zo’n jongen bij…

We waren net op tijd terug aan boord. Hoe ik de vakantie zou gaan voortzetten was ineens erg belangrijk geworden. Wel of niet aan boord blijven? Wat te doen met de rolstoel?
Op dat moment begrepen we de policy van de cruise line niet en waren we eerder pissig dat ze zo moelijk deden om één van hun rolstoelen beschikbaar te stellen. Zij hielden echter voet bij stuk. Liever een ontvreden klant dan een aanklacht van een miljoen dollar omdat iemand zich bezeerd zou hebben met een rolstoel van de cruise line…

“Dan gaan we van boord af!” riepen we verontwaardigd.
Oei, dat was een pobleem. Het schip zou 5 minuten later vertrekken.
Binnen no time stond een dame met veel strepen op haar mouw voor ons.
“Can I help you?”

Dit verhaal wordt snel vervolgd…